Neerwaastenstraat 3 8902 Hollebeke directie@gvbdeschatkist.be 057 20 76 72

Reginald

 

"Beste mensen …"

Zo zou meester Reginald het ook gezegd hebben. Wij willen als korps met een lach en een traan aan hem terugdenken.

Als je meester Reginald zegt, dan zeg je Hollebeke. Hij was een bruggenbouwer voor onze school, de school van Voormezele, het schoolbestuur en de verenigingen van het dorp. Hij stond tussen de mensen, de collega’s, de zusters, de ouders en de kinderen. En als het nodig was, was hij recht door zee. De moeilijke gesprekken werden meestal opgelost met een kwinkslag of een luchtige noot.

We zagen hem vaak gehaast voorbij rijden, eventjes een zwaaiende hand in de lucht, alweer op weg naar een volgende vergadering.

Hij was een gezellige prater, een begripvolle man met een luisterend oor.

Maandagmorgen zaten we samen aan de koffie. Hij vertelde nog over een directie-uitstap van enkele jaren terug. Ze waren een dagje gaan vissen op de Noordzee. Zo trots op zijn grote vangst (56 makrelen) op een wiebelende boot en heel belangrijk: hij was één van de enigen in de groep die niet zeeziek was geweest! Die sappige verhalen, meestal afgesloten met een bulderende lach, zullen we zeker missen.

Er werden ook onvergetelijke uitstappen gemaakt met de collega’s: de huifkartocht, het etentje in het Eilandje, de pannenkoeken die achteraf gezien nog betaald moesten worden en niet te vergeten: Bokrijk, waar we nooit geraakten!

Het was wellicht niet altijd gemakkelijk om zijn mannetje te staan tussen al die vrouwen, maar op de dagen dat er mannelijke collega’s waren, werd er, hoe kan het ook anders, over voetbal, rally en andere mannenzaken gepraat.

Jaren geleden verhuisde hij naar zijn nieuw bureau, trots als een kleine jongen, zo blij met de nieuwe ruimte. Ook al was er nu heel veel plaats, hij bleef een eeuwige rommelaar en verzamelaar. Van kleine klemmetjes tot propvolle dozen en ontelbare to-dolijstjes. Niet moeilijk dat zijn bril telkens weer zoek raakte, maar hij loste dit handig op met zijn ‘spionnetje’.

We mochten op elk moment van de dag binnenvallen op zijn bureau. Zijn deur was trouwens nooit dicht door een technisch mankementje.

Hij was geliefd bij de kinderen. Een balletje trappen, keihard fluiten op z’n vingers, helpen om de auto te lossen, noem maar op.
"Meester is de baas van school", zeiden ze vaak, maar ze vreesden hem niet.

Wat zullen we hem missen …

Nooit meer kijken of meester er al is
Nooit meer ‘Ga het eens vragen aan meester’
Nooit meer ‘Reginald, je zal moeten koffie bestellen’

Nooit meer ‘Reginald, de koekjes zijn op’
Nooit meer ‘De chauffage doet het niet’
Nooit meer een babbeltje aan de schoolpoort
Nooit meer komen klagen aan het bureau
Nooit meer een balletje trappen op de speelplaats
Nooit meer de collega’s en de kinderen in de bloemetjes zetten.

Nooit meer…. Het voelt zo onecht.

We openden dit schooljaar met het thema ‘Sterren van de Schatkist’. We hadden nooit gedacht dat hij zo vroeg onze eeuwige ster zou worden.

Scholen Ieper Rand & Heuvelland